Wielka Wojna Domowa

Awatar użytkownika
Maurycy Orański
Nōbelissimos
Posty: 600
Rejestracja: 16 paź 2023, 23:11
Lokalizacja: Jerozolima

Re: Wielka Wojna Domowa

Post autor: Maurycy Orański »

. Przed murami Trapezuntu, rozciągało się morze jedwabnych namiotów i zbrojnych wozów. Od lądu miasto było zamknięte. Jednak port wciąż mógł stanowić okno na świat dla obrońców, co zmuszało połączoną armię do jeszcze większego, desperackiego wręcz wysiłku na lądzie.
W głównym namiocie oblężniczym król Hetum z Małej Armenii pochylał się nad mapą z pergaminu. Król Jerozolimy, Maurycy, był nieobecny. Władca powierzył jednak całkowite dowództwo nad połączonymi siłami swojemu sojusznikowi.
Bez floty port pozostaje otwarty, a mury od strony morza są dla nas całkowicie nie do ruszenia – stwierdził Hetum, przeciągając palcem po nakreślonej na pergaminie linii wybrzeża, zwracając się do zgromadzonych wokół niego dowódców ormiańskich i łacińskich. – Uderzenie od strony plaży to samobójstwo. Zostaje nam powolne zaciskanie pętli od strony wzgórz, tam, gdzie moi saperzy kują podkop pod Wieżą Złotą.
Rycerze jerozolimscy, choć pozbawieni na miejscu , uznali autorytet Hetuma z ochotą, widząc w nim wybitnego wodza. Byli gotowi do walki, gotowi zsiąść z koni i uderzyć pieszo, gdy tylko pojawi się wyłom. Zrozumieli jednak przekaz głównodowodzącego: musieli uzbroić się w cierpliwość.
Odprawę przerwał głuchy huk, który wstrząsnął ziemią. To trebusze, rozpoczęły kolejny, codzienny ostrzał. Ogromne, ociosane głazy szybowały łukiem nad polem bitwy, by z trzaskiem rozbijać się o gruzińskie blanki, krusząc powoli starożytny kamień.
Odpowiedź obrońców nadeszła niemal natychmiast. Z murów Trapezuntu posypał się grad strzał. Gruzińscy łucznicy, ukryci za potężnymi merlonami, strzelali w stronę obozu z zabójczą precyzją, zmuszając pachołków do szukania osłony za drewnianymi palisadami. Z jednej z baszt wystrzeliły w niebo płonące smugi ognia greckiego, które spadły tuż przed umocnieniami oblegających, rozlewając cuchnącą, płonącą maź.
Wśród rycerzy jerozolimskich przebiegł szmer zgrozy, a król Hetum zacisnął pięści. Skąd kaukascy górale zdobyli najpilniej strzeżoną tajemnicę? Odpowiedź mogła być tylko jedna– to uzurpator Jan musiał pójść z nimi na układ, zaopatrując ich w ogień grecki
Nagle z głębi obozu, spod ziemi, dobiegł ledwie słyszalny, rytmiczny dźwięk. To w mroku i dusznych oparach podziemnych tuneli, ormiańscy saperzy bez ustanku uderzali kilofami w skałę, centymetr po centymetrze zbliżając się do fundamentów wrogich fortyfikacji.
Dni mijały na wzajemnym nękaniu i wojnie nerwów. Za dnia powietrze przecinały głazy i śmiercionośne strzały, nocą zaś obóz nie spał, wsłuchując się w odgłosy z podziemi i wypatrując niespodziewanych wypadów gruzińskiej kawalerii

Maurycy Wilhelm Jerzy kardynał Orański-Nassau
z łaski Boga król i arcybiskup Jerozolimy,
Nobelissimos
Obrazek
Awatar użytkownika
Maurycy Orański
Nōbelissimos
Posty: 600
Rejestracja: 16 paź 2023, 23:11
Lokalizacja: Jerozolima

Re: Wielka Wojna Domowa

Post autor: Maurycy Orański »

Król Hetum natychmiast zarządził cofnięcie linii machin oblężniczych poza zasięg śmiercionośnych syfonów.
Z rozkazu władcy zwożono z całej okolicy skóry. Inżynierowie Hetuma nakazali moczyć je obficie w kadziach pełnych skwaśniałego wina, octu, a także zwierzęcego i ludzkiego moczu. Do mieszanki dodawano ałun – ognioodporny minerał, który ormiańscy zwiadowcy bez trudu zarekwirowali z podmiejskich magazynów i karawan, gdyż tutejsze Góry Pontyjskie słyną z jego wydobycia. Tak spreparowanymi skórami pokrywano ocalałe trebusze i wieże oblężnicze.
Z każdym kolejnym dniem brak floty dawał o sobie znać coraz bardziej. Mniej więcej piątego dnia na horyzoncie pojawiły się pierwsze żagle. Oblegający bezsilni, obserwując z nabrzeżnych klifów, jak smukłe galery z zaopatrzeniem bezpiecznie wpływają do portu.
Na szczęście we własnym obozie jadła im nie brakowało. Obfitość zaopatrzenia stała się jednak na swój sposób przekleństwem. Gruzińscy obrońcy, dobrze odżywieni dzięki swoim statkom, drwili wywieszając na murach wypiekane na bieżąco bochny chleba. Oblegający zrozumieli, ani oni, ani garnizon nie zginą z głodu. Ta obozowa bezczynność i logistyczny impas rodziły frustrację. Łacińscy dowódcy, pozbawieni autorytetu króla Maurycego, zaczęli okazywać zniecierpliwienie powolnymi metodami Hetuma, domagając się szturmu i rozlewu krwi. Ormiański król musiał stłumić w zarodku bójkę między jerozolimskimi piechurami a swoimi inżynierami, przypominając, że jedynym ratunkiem w wojnie na wyczerpanie jest dyscyplina.
Podczas gdy na powierzchni trwał impas, pod ziemią toczyła się najbrutalniejsza faza bitwy. Nasi saperzy, prowadzący podkop pod Wieżą Złotą, usłyszeli przytłumione dźwięki kucia dobiegające z naprzeciwka. Gruzini zorientowali się w co się święci i wyprowadzili przeciwpodkop. W niedzielę Wszystkich Świętych tunele się połączyły.
W ciasnych, dusznych korytarzach, gdzie ledwo można było stanąć prosto, ormiańscy górnicy ścierali się z gruzińskimi straceńcami. Powietrze było ciężkie od pyłu, zapachu krwi i dławiącego dymu palących się szmat nasączonych siarką, które Gruzini wrzucali do naszego tunelu. Po kilkunastu godzinach przerywanej chwilami rzezi na kilofy, sztylety i łopaty, ludzie Hetuma wyparli wroga i zabezpieczyli przodek, jednak tunel groził zawaleniem, a prace trzeba było niemal całkowicie wstrzymać, by umocnić stropy.
We wtorek Gruzini udowodnili, że nie zamierzają jedynie czekać za murami.. Oddział piechoty, ubrany na czarno i poruszający się bezszelestnie, wyszedł przez zamaskowaną furtę w murze wschodnim.
Ominęli wysunięte pikiety i uderzyli bezpośrednio w stanowiska jerozolimskich trebuszów. Zanim trąby alarmowe zerwały zbrojnych na nogi, Gruzini rzucili gliniane naczynia z ogniem greckim na naszą największą machinę oblężniczą – "Gniew Boży". Maszyna zajęła się w mgnieniu oka, oświetlając obóz upiornym, zielonkawym blaskiem. Łacińska konnica wpadła na intruzów, wycinając w pień część uciekającego oddziału, ale cel wroga został osiągnięty. Z jednego z nich zostały tylko dymiące zgliszcza, a morale w obozie oblężniczym, po dniach krwawego impasu i zszarganych nerwów, wisiało na włosku.

Maurycy Wilhelm Jerzy kardynał Orański-Nassau
z łaski Boga król i arcybiskup Jerozolimy,
Nobelissimos
Obrazek
ODPOWIEDZ

Wróć do „Kampanie i defilady wojenne”