W dniu piętnastego miesiąca marca Anno Domini 2026, w sali tronowej cesarskiego pałacu w Konstantynopolu, odbyła się ceremonia podpisania traktatu pomiędzy Cesarstwem Bizantyjskim a Imperium Rusowskim.
Wydarzenie to odbyło się w asyście cesarza Bizancjum, jego najbliższego dworu oraz przybyłego gościa. Sala tronowa, jak zawsze w takich chwilach, olśniewała złotem i purpurą, stanowiąc godne tło dla niezachwianego majestatu cesarskiego tronu. Bogate mozaiki i rzędy marmurowych kolumn bezgłośnie świadczyły o potędze państwa, a u szczytu sali, na dumnym tronie z kości słoniowej, zasiadał sam władca.
Zgodnie z uświęconą tradycją, zgromadzeni dworzanie i urzędnicy trwali w pełnym powagi milczeniu. Na znak dany przez mistrza ceremonii rozbrzmiały fanfary, a masywne wrota otwarły się, wpuszczając do środka Piotra Suworowa, Posła Nadzwyczajnego i Pełnomocnego Imperium Rusowskiego. Jego kroki niosły się po marmurowej posadzce, gdy w otoczeniu bizantyjskich gwardzistów zbliżał się do podwyższenia.
Zgodnie z wymogami protokołu, poseł Suworow ukłonił się nisko, oddając hołd władcy Wschodu. Cesarz, o pogodnym, acz przenikliwym obliczu, odczekał odpowiednią chwilę, po czym lekkim skinieniem dłoni zezwolił na rozpoczęcie audiencji. Głos władcy, zrównoważony i pełen naturalnego autorytetu, powitał gościa. Cesarz wyraził przychylność Konstantynopola dla woli zacieśnienia relacji przez Rusowię, zaznaczając wagę stabilności i pokoju.
Gdy echa słów cesarza przebrzmiały, przywołano urzędników z przygotowanymi pergaminami traktatowymi, na których dumnie spoczywała już cesarska pieczęć. Zanim jednak formalnościom stało się zadość, cesarz Bizancjum, wspaniałomyślnie okazując swoją łaskę, przekazał na ręce posła Suworowa dar – kunsztownie kuty, srebrny krzyż zdobiony drobnymi ametystami, mający symbolizować dobre intencje i dyplomatyczny pokój między obydwoma narodami.
