ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
Chryste Królu, który masz przybytek na wysokościach, Stwórco wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych,
który stworzyłeś dni i noce, chwile i wieki, pobłogosław teraz początek roku, strzeż i zachowaj w pokoju lud prawosławny i Twoje miasto, wielce miłosierny.
Κατά Λουκά Αγιο Ευαγγέλιο 23,35-43.
Τον καιρό εκείνο, ο λαός στεκόταν και έβλεπε. Μαζί μ' αυτούς κι οι άρχοντες κορόιδευαν και έλεγαν: «Τους άλλους τους έσωσε, ας σώσει τώρα και τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Μεσσίας, ο εκλεκτός του Θεού».
Τον χλεύαζαν και οι στρατιώτες· έρχονταν κοντά του, του έδιναν ξίδι
και του έλεγαν: «Αν εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου».
Υπήρχε μάλιστα και μια επιγραφή από πάνω του, γραμμένη στα ελληνικά, στα εβραϊκά και στα ρωμαϊκά: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων».
Ένας από τους κακούργους που ήταν κρεμασμένος στο σταυρό τον βλασφημούσε και του έλεγε: «Εάν εσύ είσαι ο Μεσσίας, σώσε τον εαυτό σου κι εμάς».
Ο άλλος στράφηκε σ' αυτόν, τον επιτίμησε και του είπε: «Ούτε το Θεό δε φοβάσαι εσύ; Δεν είσαι όπως κι εκείνος καταδικασμένος;
Εμείς βέβαια δίκαια, γιατί τιμωρούμαστε γι' αυτά που κάναμε· αυτός όμως δεν έκανε κανένα κακό».
Και στον Ιησού έλεγε: «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου».
Ο Ιησούς του απάντησε: «Σε βεβαιώνω πως σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο».
«Άρχοντας Ειρήνης» (Ησ 6,5)
Αν οι άνθρωποι αναγνώριζαν τη βασιλική εξουσία του Χριστού στην ιδιωτική και δημόσια ζωή τους, απίστευτα οφέλη - δίκαιη ελευθερία, τάξη και ηρεμία, ομόνοια και ειρήνη - θα εξαπλώνονταν ασφαλώς σε όλη την κοινωνία. (...) Αν οι νόμιμα εκλεγμένοι άρχοντες και κυβερνήτες ήταν πεπεισμένοι ότι διοικούν πολύ λιγότερο στο όνομά τους από ό,τι στο όνομα και στη θέση του Θείου Βασιλιά, είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιούσαν την εξουσία τους με όλη τη δυνατή αρετή και σοφία. Κατά τη σύνταξη και την εφαρμογή των νόμων, πόση προσοχή δε θα έδιναν στο κοινό καλό και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια των υπηκόων τους! (...)
Τότε οι άνθρωποι θα βίωναν τα οφέλη της ομόνοιας και της ειρήνης. Όσο περισσότερο εκτείνεται ένα βασίλειο, τόσο περισσότερο αγκαλιάζει την παγκοσμιότητα του ανθρώπινου γένους, τόσο επίσης - αναμφισβήτητα - οι άνθρωποι συνειδητοποιούν τον αμοιβαίο δεσμό που τους ενώνει. Αυτή η συνειδητοποίηση θα προλάμβανε και θα εμπόδιζε τις περισσότερες συγκρούσεις. Σε κάθε περίπτωση, θα καταπράυνε και θα μετρίαζε τη βία τους. Γιατί λοιπόν, αν η βασιλεία του Χριστού εξαπλωνόταν στην πραγματικότητα, όπως εξαπλώνεται δικαιωματικά σε όλους τους ανθρώπους, γιατί να απελπιζόμαστε γι’ αυτήν την ειρήνη που ήρθε να φέρει στη γη ο ειρηνικός Βασιλιάς; Ήρθε «όλα να τα συμφιλιώσει» (Κολ. 1,20)· «δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει» (Ματθ. 20,28)· «να ενώσει όλα, ουράνια και επίγεια, στο πρόσωπο του Χριστού» (Εφ. 1,10). Έδωσε ο ίδιος το παράδειγμα της ταπεινότητας και συνέδεσε την ταπεινοφροσύνη, με την εντολή της αγάπης, τον κύριο νόμο του. Είπε επίσης: «Ο ζυγός μου είναι απαλός και το φορτίο μου ελαφρό» (Ματθ. 11,30).

[/quote]